Βιογραφία 

‘Ο Προηγούμενος Ἐφραὶμ Ἱερομόναχος, κατὰ κόσμον Γεώργιος Γκιλίκης τοῦ Πέτρου καὶ τῆς Μαρίας, γεννήθηκε στὶς Φέρες τοῦ Ἕβρου στὶς 3 Ἀπριλίου τοῦ ἔτους 1956.

Ἀπὸ τὴν νεανικὴ του ἡλικία διακρίθηκε γιὰ τὴν ἀγάπη του στὴν Ἐκκλησία καὶ γιὰ τὴν κλῆση του πρὸς τὸν μοναχισμό. Τελειώνοντας τὶς ἐγκύκλιες σπουδὲς ἔχασε τὸν κατὰ σάρκα πατέρα του (30-4-1976) καὶ φοίτησε γιὰ ἕνα χρόνο στὴν τότε Ἐκκλησιαστικὴ Παιδαγωγικὴ Ἀκαδημία Θεσσαλονίκης (ΕΠAΘ). 

Μεγάλη ἐπίδραση στὴν πνευματικὴ του ζωὴ εἶχε μέχρι τέλους τῆς ζωῆς του ὁ †Ἀρχιμ. Συμεὼν Κραγιόπουλος, ποὺ διετέλεσε καὶ πνευματικὸς του αὐτὴ τὴν περίοδο τῶν σπουδῶν του στὴ Θεσσαλονίκη. Τότε συνδέθηκε καὶ μὲ τὸν Γέροντά του †Ἁρχιμ. Ἐφραὶμ τὸν Φιλοθεΐτη.

Τὸ ἔτος 1977 σὲ ἡλικία 21 ἐτῶν προσέρχεται στὴν Ἱ. Μονὴ Φιλοθέου ὡς δόκιμος μοναχός, καὶ τὸ ἐπόμενο ἔτος, 1η Ἰανουαρίου 1978, γίνεται μοναχὸς μὲ ρασοευχή. Στὶς 9-3-1980 χειροτονείται ἱεροδιάκονος ἀπὸ τὸν θεοφιλέστατο ἐπίσκοπο Ροδοστόλου Χρυσόστομο. Τὸ ἔτος 1981 ἀναλαμβάνει προϊστάμενος τῆς Ἱ. Μονῆς. Τὸ 1983 κείρεται Μεγαλόσχημος μοναχὸς καὶ τὸ ἴδιο ἔτος 7 Μαρτίου χειροτονείται ἱερομόναχος ἀπὸ τὸν †Μητροπολίτη Σισανίου & Σιατίστης Ἀντώνιο.

Τὸ ἔτος 1992 στὴν ἡλικία τῶν 36 ἐτῶν ἐκλέγεται καθηγούμενος τῆς Μονῆς του. Ἀπὸ τότε ἀνέπτυξε μεγάλη πνευματικὴ δράση (ἐξομολογήσεις & ὁμιλίες) στὴν Ἑλλάδα καὶ τὸ ἐξωτερικό, καὶ ἐγινε πνευματικὸς καθοδηγητὴς πολυαρίθμων ψυχῶν.

Τὴν Τετάρτη 11 Ἰανουαρίου 2001 ὑποβάλλει τὴν παραίτησή του ἀπὸ τὴν ἡγουμενία καὶ προσκαλεῖται στὴν Ἱ. Σκήτη ἀπ. Ἀνδρέου & μεγ. Ἀντωνίου (Σεράϊ), ὅπου ἐνθρονίζεται Δικαῖος στὶς 18 Ἰουλίου 2001. Γύρω του δημιουργήθηκε μία μικρὴ ἀδελφότητα, τὴν ὁποία καὶ διαποίμανε μέχρι τὴν κοίμησή του.

Ἀπὸ τὶς βασικότερες ἀπασχολήσεις του, μετὰ τὴν διαποίμανση τῆς ἀδελφότητος καὶ τῶν ἐν κόσμω πνευματικῶν του τέκνων, ἦταν ἡ ἀνακαίνιση τῶν κτιριακῶν ἐγκαταστάσεων τῆς ἐρειπωμένης τότε Σκήτεως, καὶ δη τοῦ κυριακοῦ ναοῦ τοῦ ἀπ. Ἀνδρέου καὶ τῶν λοιπῶν παρεκκλησίων. Στὸ ἔργο αὐτὸ εἶχε τὴν ἄμεριστη συμπαράσταση καὶ βοήθεια τῆς κυριάρχου Ἱ. Μ. Μ. Βατοπαιδίου.

Τὸν Γέροντα χαρακτήριζε ἰδιαίτερα ὁ ζωντανὸς θεῖος λόγος, καρδιακός καὶ ἀστείρευτος, πολλὰκις τολμηρὸς καὶ προτύπος. Ὡς ἱερέας καὶ ἐξομολόγος διακρινόταν γιὰ τὴν μεγάλη του διάκριση καὶ τὸ ἐκκλησιαστικὸν του ἦθος. Ἦταν ἄνθρωπος ποὺ ἕνωνε καὶ δὲν διαιροῦσε, σεβόταν δὲ εἰς τὸ ἔπακρον τοὺς ἱεροὺς θεσμοὺς τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀγαποῦσε καὶ ἀκολουθοῦσε πιστὰ τὴν ἀνοθευτο διδασκαλία τῆς Ὀρθοδοξίας, ὅπως καὶ οἱ πνευματικοὶ Πατέρες καὶ Προπάτορές του.

Ἦταν εὐθὺς καὶ εἰλικρινής, δὲν τοῦ ἄρεσε νὰ προσποιεῖται. Ὡς πρότυπο σὲ ὅλες τὶς ἐνέργειες του εἶχε πάντοτε αὐτὸν τὸν Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ ἀρχὴ του ἦταν νὰ ἐνεργεῖ πάντοτε κατόπιν προσευχής.

Παρ’ ὅλη τὴν πολύπλευρη διακονία του προσευχόταν ἀτελείωτες ὥρες κάθε νύκτα καὶ τελοῦσε τὴν Θεία Λειτουργία πολὺ συχνά, ὅσο τοῦ ἐπέτρεπε ἡ πολύπαθης ὑγεία του.

Ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ 2022 ἄρχισε νὰ ἐπιδεινώνεται σοβαρὰ ἡ ὑγεία του. Στὶς 20-2-2023 (ν.ἡμ.) κατόπιν ἰατρικῶν ἐξετάσεων διεγνώσθη προχωρημένος καρκίνος σὲ πολλὰ ὄργανα τοῦ σώματος, ποὺ τὸν ὁδήγησε με μαρτυρικοὺς πόνους στὸν θάνατο. Παρ’ ὅλη τὴν ταλαιπωρία του, μέχρι σχεδὸν τὴν τελευταία ῶρα του, φρόντισε τὴν ἀδελφότητα καὶ τὰ πνευματικὰ του τέκνα. Ἀπεβίωσε στὶς 17/30 Μαρτίου 2023 καὶ ἐτάφη στὴν Ἱ. Σκήτη στὸ σημεῖο ὅπου πρὸ ἐτῶν εἶχε προϋποδείξει.